Operacja wycięcia migdałków u dzieci - czy zawsze jest konieczna - tłumaczenie publikacji

Dla wielu osób usunięcie migdałków jest rytuałem jaki wiele z nas przechodziło w dzieciństwie.

Obietnica lodów i oglądania telewizji bez ograniczeń, rzeczywiście sprawiają, że perspektywa powrotu do zdrowia jest o wiele bardziej znośna, a nawet stanowi źródło zazdrości dla kolegów z klasy i rodzeństwa. Jednak po raz pierwszy badania wykazały bardziej trwałe zagrożenie dla zdrowia.

 

Migdałki są strategicznie rozmieszczone w nosie i gardle i stanowią pierwszą linię obrony.

Operacja, zwana wycięciem migdałków, jest jedną z najczęściej wykonywanych operacji pediatrycznych na świecie. W samych Stanach Zjednoczonych przeprowadza się ją rocznie u ponad 530 000 dzieci poniżej 15 roku życia.

 

„Zabieg usunięcia migdałków podniebiennych (tonsillektomia) jest zwykle przeprowadzany w celu leczenia nawracającego, bolesnego zapalenia migdałków oraz infekcji ucha środkowego. Często odbywa się on równocześnie z usunięciem migdałka gardłowego, czyli adenoidektomią. Operacja migdałka gardłowego jest również wykonywana w celu poprawy oddychania, gdy drogi oddechowe są zablokowane.”

 

Ponieważ zwykle migdałki kurczą się w wieku dorosłym, historycznie przypuszczano, że takie tkanki są zbędne w organizmie.

 

Jednak teraz wiemy, że migdałki są strategicznie rozmieszczone, odpowiednio w nosie i gardle, w układzie znanym jako pierścień Waldeyera. Działają jako pierwsza linia obrony, pomagając rozpoznać patogeny unoszące się w powietrzu, jak bakterie i wirusy, aby następnie rozpocząć odpowiedź immunologiczną, w celu usunięcia ich z organizmu.

 

Teraz, po raz pierwszy na świecie, badanie przeprowadzone na Uniwersytecie w Melbourne szczegółowo przyjrzało się długoterminowym skutkom usuwania migdałków w dzieciństwie.

Badania pokazują, że zarówno usunięcie migdałków podniebiennych(tonsillektomia), jak i usunięcie migdałków gardłowych (adenoidektomia) są związane z wyższym ryzykiem występowania chorób alergicznych, oddechowych oraz infekcyjnych w późniejszym życiu. Zdaniem badaczy są to istotne kwestie, które należy rozważyć w kontekście już znanych krótkoterminowych zagrożeń związanych z operacją. Badanie dostarcza kolejnych dowodów wspierających możliwość stosowania alternatyw dla operacji, kiedy jest to możliwe.

 

Badaniami kierował dr Sean Byars z Melbourne Integrative Genomics oraz School of Biosciences na Uniwersytecie w Melbourne, we współpracy z dr Stephenem Stearnsem z Uniwersytetu Yale oraz dr Jacobusem Boomsma z Uniwersytetu w Kopenhadze.

 

Zespół przeanalizował duńską bazę danych, jedną z najbardziej kompletnych na świecie, obejmującą dokumentację medyczną 1 189 061 dzieci urodzonych między 1979 a 1999 rokiem. Dane te obejmowały co najmniej pierwsze 10 lat życia, a w niektórych przypadkach nawet do 30 lat.

 

Wycięcie migdałków może prawie trzykrotnie zwiększyć względne ryzyko chorób górnych dróg oddechowych, takich jak astma.

 

Spośród prawie 1,2 miliona dzieci, 17 460 przeszło adenoidektomię, 11 830 tonsillektomię, a 31 377 adenotonsillektomię, czyli zabieg usunięcia zarówno migdałków podniebiennych, jak i migdałków gardłowych.

 

Dr Byars wyjaśnia, że zdrowie dzieci, które przeszły te operacje, zostało następnie przeanalizowane pod kątem diagnozowania 28 chorób oddechowych, infekcyjnych i alergicznych, a wyniki porównano ze zdrowiem dzieci, które nie miały operacji, upewniając się wcześniej, że wszystkie dzieci były ogólnie zdrowe. „Obliczyliśmy ryzyko wystąpienia chorób w późniejszym życiu w zależności od tego, czy migdałki gardłowe, podniebienne czy oba zostały usunięte w pierwszych 9 latach życia” – mówi dr Byars.

 

„Wybrano ten wiek, ponieważ obejmuje okres, w którym te operacje są najczęściej wykonywane, a także czas, gdy migdałki podniebienne i gardłowe są najbardziej aktywne w odpowiedzi immunologicznej organizmu i procesach rozwojowych.”

 

Stwierdzono, że tonsillektomia wiąże się z prawie trzykrotnie wyższym względnym ryzykiem – ryzykiem dla osób, które przeszły operację, w porównaniu z tymi, które jej nie miały – wystąpienia chorób górnych dróg oddechowych. Choroby te obejmowały astmę, grypę, zapalenie płuc oraz przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP), czyli ogólne określenie chorób takich jak przewlekłe zapalenie oskrzeli i rozedma płuc. Ryzyko bezwzględne (uwzględniające, jak często te choroby występują w społeczności) również znacznie wzrosło, wynosząc 18,61 procent.

 

„Związek tonsillektomii z chorobami układu oddechowego w późniejszym życiu może zatem być znaczny dla tych osób” – dodaje dr Byars.

 

W przypadku adenoidektomii stwierdzono ponad dwukrotnie wyższe względne ryzyko POChP i prawie dwukrotnie wyższe względne ryzyko chorób górnych dróg oddechowych oraz zapalenia spojówek. Ryzyko bezwzględne również prawie się podwoiło w przypadku chorób górnych dróg oddechowych, ale w przypadku POChP odpowiadało niewielkiemu wzrostowi, ponieważ jest to ogólnie rzadsza choroba w populacji.

 

Badanie dostarcza więcej dowodów na poparcie możliwych alternatyw dla operacji, jeśli to możliwe.

 

Zespół zgłębił statystyki, aby określić, ile operacji musiało zostać przeprowadzonych, aby spowodować wystąpienie dodatkowej choroby w porównaniu do normy. Jest to znane jako „liczba potrzebna do leczenia” (NNT - number needed to treat). „W przypadku tonsillektomii odkryliśmy, że wystarczyło przeprowadzenie operacji u zaledwie pięciu osób, aby u jednej z nich pojawiła się dodatkowa choroba górnych dróg oddechowych” – powiedział dr Byars.

 

Zespół przeanalizował również schorzenia, które te operacje miały bezpośrednio leczyć, i odkrył mieszane wyniki.

 

Adenoidektomia była związana ze znacznym zmniejszeniem ryzyka zaburzeń snu, a wszystkie operacje wiązały się ze znacznym zmniejszeniem ryzyka zapalenia migdałków i przewlekłego zapalenia migdałków, ponieważ te organy zostały usunięte. Jednak nie zaobserwowano zmian w przypadku nieprawidłowego oddychania do 30. roku życia po żadnej z operacji ani zmian w występowaniu zapalenia zatok po tonsillektomii lub adenoidektomii.

 

Po adenotonsillektomii względne ryzyko zapalenia ucha środkowego (otitis media) u osób, które przeszły operację, wzrosło od czterech do pięciu razy, a zapalenie zatok również wykazało znaczący wzrost. Badanie sugeruje, że krótkoterminowe korzyści wynikające z tych operacji mogą nie utrzymywać się do 30. roku życia, z wyjątkiem zmniejszenia ryzyka zapalenia migdałków (we wszystkich przypadkach) i zaburzeń snu (dla adenoidektomii). Zamiast tego długoterminowe ryzyko nieprawidłowego oddychania, zapalenia zatok i zapalenia ucha środkowego było albo znacząco wyższe po operacji, albo nie różniło się istotnie. Badacze zauważają, że zawsze będą przypadki, w których konieczne będzie usunięcie migdałków podniebiennych i gardłowych w przypadku poważnych chorób.

„Nasze wyniki wspierają jednak odłożenie usunięcia migdałków podniebiennych i migdałków gardłowych, jeśli to możliwe, co mogłoby wspomóc prawidłowy rozwój układu odpornościowego w dzieciństwie i zmniejszyć ryzyko chorób, które zaobserwowaliśmy w późniejszym życiu” – mówi dr Byars.

 

Wycięcie migdałków jest jedną z najczęściej wykonywanych operacji pediatrycznych na świecie.

 

„W 1870 roku Charles Darwin stwierdził słynnie, że wyrostek robaczkowy jest bezużytecznym pozostałością ewolucji, przewidując, że jest zbyt mały, by w istotny sposób wspierać trawienie. Obecnie wiemy, że pełni on również ważną funkcję w układzie odpornościowym, chroniąc przed infekcjami jelitowymi poprzez wspieranie wzrostu dobrych bakterii.”

 

W miarę jak odkrywamy więcej na temat funkcji tkanek odpornościowych i długoterminowych konsekwencji ich usunięcia, zwłaszcza w wrażliwym okresie rozwoju organizmu, może to pomóc rodzicom i lekarzom w podejmowaniu decyzji dotyczących wyboru odpowiednich metod leczenia.

 

Źródło tłumaczonego badania : badania

Tu znajdziesz ebook z moją autorską metodą J-O-D wsparcia naturalnego zmniejszenia migdałków : ebook

Tu znajdziesz olejki eteryczne z upraw organicznych : olejki

zdj. źródło : publikacja